Hayatın bugun neresindeyim bilmiyorum. Uzay zaman kavramı içinde kayboluyorum Zaman mı geçiyor yoksa ben mi geçiyorum zamandan. Son günlerde bu soruyu sorarken buluyorum kendimi. Kendimizi merkeze almışız ve zamanın aktığını düşünüyoruz. Bana göre bu egoist bir tavır. Merkeze kendimizi değil de zamanı aldığımızda tüm algılar birden değişiveriyor sanki. Zaman aslında sabit. Biz zamandan geçiyoruz silindirin içinden geçer gibi. Hareket halinde olan bizleriz.Bu tıpkı arabamızın içinde,arabamız yıkanıyorken,arabamızın hareket ediyor gibi hissetmemizdir. Çoğu insana garip gelecek bir düşünce ancak son zamanlarda böyle düşünmekten zevk alıyorum. Ben zamandan geçiyorum. Zaman benden değil. Saniyeler ilerlemiyor. Hareket halinde olan benim. Ne zaman ben durursam benim saatimde durur ama hiçbir zaman duruş yok, hep merkeze doğru çekiliş var. Yürüyüş var aslında. Saniye, saat dediğimiz bizim aklımızla uydurduğumuz ölçü birimi sadece. Evrenin yaşı yok. Sonsuz bir yürüyüş var, sonsuz bir zaman…

”İnsanlar, kendini zamanda ilerleyen bir nokta olarak görmek ister. Bence muhtemelen bunun tam tersi. Biz sabit kalıyoruz ve zaman üstümüzden akıp geçiyor.”

Aslında zaman diye bir şey yok. Çünkü biz zamanı dünyanın kendi etrafında ve güneşin ve ayın dünya etrafında tamamlamasına göre tanımlıyoruz. Her şeyi yoktan var eden halkımız, bizlere bir yaşam süresi veriyor. Yaşam süremiz biterken bir başlangıç ve son oluş süresi. Yada bir yolculuk süresi. Zaman yoktur. Uzay ve hareket vardır. Zaman diye ölçtüğümüz şey ise hareketin uzay zamandaki ilerleyişinin periyotlarıdır. Bunun en büyük kanıtı kütle çekiminin zamanı etkilediğini sanmamız hatta uzay zamanı büktüğünü sanmamız. Oysa kütle çekimi atom altı parçacıklar dahil tüm maddeyi etkilediği için hareket etkilenir ve böylece kütle çekiminde olmayan alanda hareket daha hızlı iken diğer yerde yavaşlar. Buna entropi dahil. Algımız bunu farkedemez çünkü ışık hızında giden bir geminin içinde nasıl algımız normal yer ile aynı ise kütleçekimi ile değişen hareket ivmesi de algımızı etkilemez