Nefes almazsın bazen ağlarken duymasınlar diye tuttuğun nefeste boğulursun daralır gibi olursun sebebi nedir tam olarak çözemezsin. Üst üstte gelmiş bir ton şey vardır ki morelin mi bozuk sorusuna gülümseyip geçersin. Geçersin geçmesine ama nedenini sen bile bilemezsin. İçine oturan o anlamsız his sana nefes aldırmaz.Kırılırsın kırıldıkça parçalanırsın,bin parçaya bölünüp yıldızlar halinde gökyüzüne saçılırsın. Işığını överler fakat nasıl yandığımdan hiç söz etmezler. Dışardasındır yürüyor ya da oturuyorsundur yine de daralırsın. Binalar, insanlar sanki üstüne üstüne gelir. İçinde olanları kendin çözmek istersin beceremezsin. Birine anlatmak istersin bir şeyleri onu da beceremezsin çünkü ne anlatacağını bilemezsin. Beklersin sadece hani belki geçer diye ya geçmiş olur gerçekten ya da bir bakarsın bir anda belki de küçük bir söze ağlamaya başlarsın. O zaman rahatlarsın veyahut öyle sanarsın. O anlık yine de rahatlarsın. Sonrasında bir şeyleri ancak fark edebilirsin, çözersin, anlatırsın, bir çaba gösterirsin. Sonra düzene koyduğunu zannettiğin o his bir gün tekrar karşına çıkar ve bu sefer bilirsin ki aslında içine atıkların, dışarıdan aldığın baskı ve tepkiler seni bu belirsiz hissiyata sebebiyet olmanı sağlar